Lionel Messi

We waren een paar haltes te vroeg uit de bus gestapt en moesten meer dan twee kilometer lopen, van de strandboulevard naar het hotel. Vanaf het viaduct zag ik de plaats liggen, ingeklemd tussen de snelweg en de heuvels. Aan de andere kant, waar de heuvels begonnen, een bescheiden kasteel, met twee torens en aanstellerig grote kantelen. Aan onze kant, tussen de stad en de snelweg, een shopping mall, een enorme meubelzaak, en het hotel. We konden tweehonderd meter afsnijden via een uitgesleten zandpad, al moesten we de rolkoffers tillen.

Godzijdank was er niemand in de lobby. Die middag nog had de organisator me weer een bericht gestuurd met de vraag of ik niet naar het diner kon komen. Ik had mezelf met een smoes zien antwoorden. Ergerlijk. De aankomsttijd in het hotel klopte niet met de uitvlucht, dus ik had op de parkeerplaats een wens gepreveld.

De receptioniste noemde Anton mijn “wife” wat ik vermoeid corrigeerde naar “husband”. Dat Anton meekwam had ik niet gemeld, dus er moesten formulieren ingevuld worden.

— Gloriano Prunazzo, mompelde ik. Anton was langs de televisiezenders aan het zappen en keek even vragend naar mij. De televisiereclame prees een Spaans wasmiddel aan.

— Zo heet de man die het symposium organiseert. Gloriano. Een lange man die te dicht bij je staat wanneer hij met je praat. Al zijn vragen klinken insinuerend.

Ik deed een paar insinuaties na met Prunazzo’s Italiaanse accent. Anton knikte.

De volgende ochtend wandelde ik naar het instituut. Bij een tunneltje waar ik door moest stapte een groep jongeren uit een busje. Ze hadden spuitbussen in de hand, maar het tunneltje stond al vol met tags. Ik was veel te vroeg bij het instituut, liep in de weg terwijl de organisatie nog bezig was met de voorbereidingen. Bij een zijingang waar de cateraar stond uit te laden liep ik naar buiten. Ik zwaaide even naar Bianca van de organisatie, om haar gerust te stellen dat ik niets nodig had.

Een grasveld met picknickbanken. Erachter stroomde een beek en aan de overkant zag ik een landje met populieren. Het was stil. Het was niet een bijzonder mooie plek, maar er zongen vogels, er stond een klein beetje wind en er scheen een zacht ochtendzonnetje. Verderop waren tennisbanen, wist ik, en op ongeveer een kwartier lopen het strand. Na het uitslapen zou Anton zich daar vervoegen, om de dag door te komen. Hij had mooi weer.

Toen ik weer binnenkwam stond Gloriano bij Bianca. Ik schudde hem de hand.

— So good that you came, you know. We really appreciate the participation of Sysmatic, you know.

Gloriano Prunazzo, de man die elke zin eindigde met “you know”. Als ik hem in Italië tegen zou komen, zou ik bang voor hem zijn. In gedachten zag ik hem met een buks door een olijfgaard sluipen. Bianca leidde me naar de speakers’ room, een klein hok waar ik mijn tas kon achterlaten.

Ik zat op de gereserveerde stoel op de voorste rij. Naast mij de ingehuurde fotografe, een lange vrouw. Ik glimlachte naar haar.

Gloriano hield zijn openingsverhaal, dat voornamelijk over Europese onderzoeksubsidies ging. Hij ging er diep op in. Beleidslijnen, subsidietrajecten. Na hem sprak een jongeman van Hewitt Packbell Labs Ireland. Een onderzoek dat in een beginstadium leek te willen blijven hangen. De derde spreker was een Indiase dame die voor een lokale startup werkte.

Ik moest een half uur spreken, wat me veel had geleken, dus ik had een boel materiaal. In de eerste helft bevond ik mij op bekend terrein en kon redelijk spontaan vertellen zonder de draad kwijt te raken. Ik zag Gloriano op zijn horloge kijken. In het laatste deel van mijn spreektijd vertelde ik over de plannen van Sysmatic met kunstmatige intelligentie. Ik had een serie slides gekregen van de CEO waar ik bij gebrek aan achtergrondinformatie doorheen sprintte en net binnen de spreektijd klaar was. Juist over het laatste deel moest Gloriano een vraag stellen.

— It is exciting to see Sysmatic’s plans. It seems that you eliminate the users of your software to replace them with this Artificial Intelligence, you know. So what, you know, should we educate our students on if they cannot become designers any more?

Ik hakkelde iets dat op een antwoord leek.

Na mij presenteerde FirstPrinciples.ai, een Deense startup die liet zien hoe met kunstmatige intelligentie natuurkundige afleidingen gedaan konden worden. Je kon het systeem ook bestaande afleidingen en uitwerkingen laten nalopen. Prunazzo stelde geen enkele vraag.

Het was tijd voor de lunch. Sprekers en toehoorders stonden stuurloos bij de lege buffetten. Nerveuze kantinedames liepen heen en weer. Bianca overlegde druk met hun leidinggevende.

Toen de buffetten eindelijk vol waren, moesten we snel iets proberen te bemachtigen en naar binnen werken. Ik slaagde erin een broodje te pakken. Een schuchtere promovendus kwam me vragen of er vacatures zijn bij Sysmatic. Prunazzo ontliep me duidelijk.

Op het podium stonden stoelen rond een laag tafeltje, waarop een microfoon lag. Op uitnodiging van Bianca gingen we er zitten. Ik zat in het midden, tussen de Indiase dame en de jongeman van Hewitt Packbell Labs, en was me erg bewust van mijn zithouding.

Bianca stelde vragen, en wees aan wie er wat mocht zeggen. Ik wachtte op het moment om het antwoord te geven op Prunazzos vraag. Het was tot me gekomen tijdens de lunch, toen ik met de promovendus stond te praten. Prunazzo zat links voor in de zaal, die iets minder vol was dan voor de lunch. Toen het zo ver was, greep ik de microfoon stevig vast, keek in de richting van Prunazzo en zei:

— Het mooie van kunstmatige intelligentie is juist dat het ons mogelijkheden geeft om op een hoger plan te opereren. Neem nou de software van Sysmatic. Met de kunstmatige intelligentie die we hebben geïmplementeerd, kunnen de gebruikers zich focussen op de functionaliteit van wat ze ontwerpen. Dit kunnen ze meegeven en de “agents” bedenken dan de details van de implementatie. Dit is de trend, de visie, en ik zie dezelfde visie ook bij het werk van FirstPrinciples.ai. Het handwerk wordt uit handen genomen, en er blijft meer tijd over voor de betekenis van het ontdekte, misschien zelfs voor de metafysica.

De zaal was stil. Bianca aarzelde even maar ging toen door met een vraag voor de jongeman. Aan het einde van de discussie mocht het publiek in de zaal meedoen.

Prunazzo:

— Doctor Solander, u zei iets over de metafysica, maar geldt dat niet ook voor het schrijven van de software, you know, en kunnen we dan verwachten dat de prijs van uw producten omlaag gaat?

— Well, Gloriano, I wouldn’t know. That is really a question for our Marketing and Sales people. You know.

Aan het einde van de dag moesten we nog op een groepsfoto. Ik had haast vanwege de tijd van onze vlucht, wilde mijn tas alvast pakken, maar het sprekerskamertje was nog op slot. Ik vond Bianca bij de trap, en de enige manier om bij mijn tas te komen was geduldig poseren, tot de fotografe klaar was, en ik mijn tas kreeg.

Ik snelwandelde terug naar het hotel. De lelijke graffiti in het tunneltje was overgeschilderd met een weelderig schilderij. Afsteken over het gras en schuin over de parkeerplaats. Anton zat in de lobby te wachten.

Toen de Uber arriveerde, pasten de koffers niet in de kofferbak, omdat de taxichauffeur daar een twintigtal grote verfblikken vervoerde. We zaten achter in de taxi met onze koffers op schoot.

— Weet je wat ik heb gedaan vandaag? vroeg Anton.

— Je was bij het strand.

— Het was er prachtig. Een eind gewandeld en toen cappuccino gedronken op een terras.

Hij keek even uit het taxiraampje. We waren op de snelweg en konden de zee zien liggen.

— Lionel Messi kwam aan het tafeltje naast me zitten, vervolgde Anton.

Hij pakte zijn telefoon uit de zak van zijn jasje, reikte hem om zijn koffer heen aan mij. Anton en Lionel, samen lachend op de foto.

Ik was nog weken aan het e-mailen met de administratie van het instituut, omdat ze mijn declaratie niet wilden verwerken. De scans waren niet genoeg, ik moest de papieren originelen met de post sturen. Toen de Spaanse posterijen deze eindelijk bij het instituut hadden bezorgd, wat ik pas na herhaaldelijk navragen bevestigd kreeg, bleek dat er geen bonnetje van de taxirit was. Het geprinte betalingsbewijs van Uber werd niet geaccepteerd.